خواب

خسته بودم و خواب آلود،از نیمه شب گذشته بود...اما دل ساز خودشو می زد،خواب بی خواب

عقل هر چی گفت دل من بی خیال شو غصه نخور ،به خرجش نرفت که نرفت،تقصیر نداشت ،بد زمونه ای شده.

سحرگاه بود که عقل کودتا کرد ،دلم گفت سنگ صبور من باش و بیا مذاکره کنیم.

لحاف کشیدم رو سرم و گفتم :ببین دوران دموکراسی گذشته ،خفه شو و بزار بخوابم وگرنه میزنم لهت می کنما.

پی نوشت:

محمود دولت آبادی:

درد اینجاست...

که درد را نمی شود به هیچ کس حالی کرد...

باران...